جمعه‌های روان‌کاوی رویداد آنلاین

جلسه اول

مسیر روان پس از فقدان، هم می‌تواند به سوگواریِ زنده و حرکت‌مند منتهی شود و هم به ملانکولیای فرساینده و درونی‌سازیِ ابژه‌ی از‌دست‌رفته. تمایز این دو، تنها در شدت غم نیست، بلکه در نسبت سوژه با فقدان، با بدن، با زمان و با امکان پیوند دوباره با زندگی نهفته است. در این چارچوب، «اجبار تکرار» به‌عنوان صحنه‌چینی مکررِ رنج فهم می‌شود؛ جایی که سوژه ناخواسته همان سناریوهای فقدان و رهاشدگی را بازآفرینی می‌کند و درمانگر می‌کوشد این تکرار را به امکانِ فهم و دگرگونی تبدیل کند.

جلسه دوم

لحظات بحران، صرفاً دوره‌هایی سخت و آشفته نیستند؛ نقطه‌هایی‌اند که ساختار نمادین زندگی ترک برمی‌دارد و سوژه با «امر واقع» خویش روبه‌رو می‌شود. تصمیم در چنین وضعیتی نه یک انتخاب حساب‌شده، بلکه پاسخی است به شکافِ ایجادشده در نظم سابق، لحظه‌ای که سوژه از مدار تکرار جدا می‌شود و نسبت جدیدی با میل، فقدان و آینده می‌سازد. این نگاه لکانی به تصمیم، امکان می‌دهد درمانگر در بالین، بحران را تنها به‌عنوان خطا یا فروپاشی نبیند، بلکه آن را صحنه‌ی بالقوه تولدِ سوژگی جدید تشخیص دهد.

جلسه سوم

دموکراسی، پیش از آن‌که در سطح نهادها و ساختارهای اجتماعی تعریف شود، در لایه‌های عمیق روان به‌صورت ظرفیتی درونی برای تحمل تفاوت و به‌رسمیت‌شناختنِ دیگری شکل می‌گیرد. در خوانش وینیکات، این ظرفیت ریشه در امکان زیستن با «خودِ واقعی»، تجربه‌ی فضای بالقوه و تحمل تنش میان تنهایی و بودن با دیگری دارد؛ جایی که فرد نه در خویشتن کاذب منجمد می‌شود و نه در دیگری حل می شود. چنین فهمی به درمانگر یادآور می‌شود که رابطه‌ی درمانی، هرجا امکان اصالت، بازی، و تفاوت را فراهم می‌کند، در حال پرورش نوعی دموکراسی درونی و بلوغ هیجانی است.

صورت‌بندی روانکاوانه فقدان: از سوگواری تا ملانکولیا
اجبار تکرار و صحنه‌چینی ناآگاهانه رنج در زندگی و درمان
بحران، گسست نمادین و مواجهه با «امر واقع» در تصمیم‌گیری
تصمیم به‌مثابه لحظه شکل‌گیری سوژگی و خروج از تکرار
دموکراسی درونی، خودِ واقعی/کاذب و فضای بالقوه در اندیشه وینیکات
بلوغ هیجانی، تحمل تفاوت و ظرفیت زیستن با دیگری
پیامدهای بالینی: خوانش روایات مراجع بر محور فقدان، بحران و دموکراسی درونی

تمایزگذاری دقیق میان سوگواری سالم، ملانکولیا و الگوهای تکرارشونده رنج
تقویت توانایی تشخیص اجبار تکرار در روایت‌های بالینی و روابط مراجع
فهم منطق تصمیم در لحظات بحران از منظر روانکاوی، به‌ویژه خوانش لکانی
ارتقای حساسیت درمانگر نسبت به لحظات گسست و امکان دگرگونی در فرایند درمان
درک مفهوم دموکراسی به‌مثابه کیفیتی درونی و شرط بلوغ هیجانی در فرد
به‌کارگیری مفاهیم «خودِ واقعی/کاذب» و «فضای بالقوه» در فهم رابطه درمانی
ترجمه مفاهیم نظری به پرسش‌گری بالینی، شنیدن متفاوت و مداخله‌ی ظریف‌تر با مراجعان گرفتار در فقدان، بحران و بن‌بست‌های تکرارشونده

علاقه به نگاه تحلیلی و روانکاوی کافی است. برای درمانگران و دانشجویان، کاربردی تر خواهد بود.