جمعه های روانکاوی: هیپنوتیزم، تلقین و خاستگاه روانکاوی رویداد آنلاین

روان‌کاوی از کجا آغاز شد؟ پیش از آن‌که تداعی آزاد و تفسیر به عناصر محوری درمان روان‌کاوانه تبدیل شوند، هیپنوتیزم و تلقین چه جایگاهی در مواجهه با رنج روانی داشتند و چه محدودیت‌هایی مسیر شکل‌گیری رویکردی تازه به درمان را هموار کرد؟

بازخوانی این دوره از تاریخ روان‌کاوی، فراتر از مرور سیر تحول روش‌های درمانی است؛ این تاریخ ما را با پرسش‌هایی بنیادین درباره سازوکار نشانه‌های روانی، نقش فرایندهای ناهشیار و جایگاه درمانگر در فرایند تغییر مواجه می‌کند. هیپنوتیزم و تلقین، در بستر تحولات پزشکی و روان‌شناختی اواخر قرن نوزدهم، نقشی مهم در شکل‌گیری اندیشه‌های اولیه فروید داشتند؛ اما حرکت تدریجی او به سوی تداعی آزاد، شنیدن گفتار بیمار و توجه به تعارض‌های ناهشیار، افق تازه‌ای برای فهم و درمان رنج روانی گشود.

در این نشست، با بررسی نسبت میان هیپنوتیزم، تلقین و پیدایش روان‌کاوی، به تحولات نظری و بالینی‌ای می‌پردازیم که به بازتعریف رابطه درمانی و شیوه مواجهه با نشانه‌ها انجامیدند. این مسیر تاریخی، فرصتی فراهم می‌کند تا درباره تفاوت میان اثرگذاری مستقیم درمانگر و کار با گفتار و فرایندهای ناهشیار، و نیز درباره جایگاه سوژه در فرایند درمان، دقیق‌تر بیندیشیم؛ پرسش‌هایی که همچنان در فهم ما از درمان روان‌کاوانه اهمیت دارند.

پیشینه تاریخی هیپنوتیزم و درمان نشانه‌های روان‌زاد
تلقین، اثرگذاری درمانگر و تغییر روانی
از شارکو و بروئر تا فروید؛ مسیر شکل‌گیری روان‌کاوی
از هیپنوتیزم تا تداعی آزاد و کشف ناهشیار
از فروید تا لکان؛ تلقین، گفتار و جایگاه سوژه در درمان روان‌کاوانه

سخنرانی، تعاملی و گفت و گو محور

این نشست برای روان‌شناسان، روان‌درمانگران، روان‌پزشکان، دانشجویان روان‌شناسی و علاقه‌مندان جدی به نظریه و تاریخ روان‌کاوی طراحی شده است؛ به‌ویژه افرادی که می‌خواهند با زمینه‌های تاریخی و بالینی شکل‌گیری روان‌کاوی و تحولات اولیه در شیوه فهم و درمان نشانه‌های روانی آشنا شوند.