انتقال مالکیت! چکار کنم فرزندم مسئولیت‌پذیر شود؟ رویداد آنلاین

​

به عنوان یک کوچ تخصصی والدین و نوجوانان، بارها با این سناریوی آشنا روبرو شده‌ام: والدین خسته و مستأصل وارد اتاق مشاوره می‌شوند و از عدم مسئولیت‌پذیری نوجوانان خود شکایت دارند. جملاتی مانند «انگار نه انگار که با او حرف می‌زنم»، «تمام روز در اتاقش است و هیچ کاری نمی‌کند» یا «تا صد بار نگویم، حتی لیوانش را هم جابجا نمی‌کند» را بارها شنیده‌ام. درک می‌کنم، این کلافگی کاملاً واقعی است. والدین احساس می‌کنند تمام انرژی خود را صرف کرده‌اند اما در یک چرخه بی‌پایان تکرار و ناامیدی گیر افتاده‌اند. آن‌ها تلاش می‌کنند، تذکر می‌دهند، گاهی تنبیه می‌کنند و گاهی پاداش می‌دههند، اما نتیجه نهایی اغلب تغییری نمی‌کند. اینجاست که برچسب‌هایی مانند «تنبل»، «بی‌خیال» یا «قدرنشناس» به نوجوان زده می‌شود و شکاف عاطفی میان والدین و فرزند عمیق‌تر می‌شود. والدین با این تصور که با یک نقص شخصیتی غیرقابل تغییر روبرو هستند، به تدریج امید خود را از دست می‌دهند و رابطه به یک میدان جنگ قدرت تبدیل می‌شود که هیچ برنده‌ای ندارد.

اما تجربه و علم به ما نشان می‌دهد که باید این قاب ذهنی را تغییر دهیم. چیزی که ما به عنوان "بی‌مسئولیتی" می‌بینیم، در واقع یک "شکاف مهارتی" است، نه یک "نقص شخصیتی". نوجوان شما ذاتاً تنبل یا بی‌تفاوت نیست؛ او صرفاً ابزارهای لازم برای مدیریت وظایف، برنامه‌ریزی، و درونی‌سازی ارزش‌ها را هنوز به طور کامل کسب نکرده است. مغز او در حال یک بازسازی عظیم است و فرآیند یادگیری استقلال، مانند یادگیری هر مهارت پیچیده دیگری، نیازمند آموزش، تمرین و حمایت ساختاریافته است. همان‌طور که از یک کارآموز انتظار نداریم در روز اول کار، عملکردی مشابه یک مدیر با بیست سال سابقه داشته باشد، نباید از نوجوانی که مغزش در حال تحول است، انتظار یک بزرگسال کامل را داشته باشیم. هدف این مقاله، تغییر نگاه شما از یک «مدیر ناامید» به یک «مربی توانمندساز» است. ما با هم یاد می‌گیریم که چگونه با درک علم مغز نوجوان و استفاده از استراتژی‌های عملی، به جای جنگیدن با فرزندتان، در کنار او بایستیم و مهارت‌های لازم برای رشد مسئولیت‌پذیری نوجوانان را به او بیاموزیم.

3 ابزار مهم والدین برای ایجاد مسئولیت پذیری در فرزندان
3 ستون اصلی و ضروری مسئولیت پذیری در خانواده
جعبه ابزاری برای والدینی که میخواهند با دادن مسئولیت پذیری، فرزند مستقل تربیت کنند

یکی از رایج‌ترین سوالاتی که والدین از من می‌پرسند این است: "فرزند من تا همین چند سال پیش اینقدر حرف‌گوش‌کن و منظم بود، چه اتفاقی افتاده؟" پاسخ این سوال در تحولات شگفت‌انگیز و پیچیده مغز نوجوان نهفته است. در این دوره، مغز در حال یک بازسازی اساسی است که هدف تکاملی آن، آماده‌سازی فرد برای استقلال و خروج از خانه است. درک این فرآیند به شما کمک می‌کند تا رفتار نوجوان را نه به عنوان یک مشکل، بلکه به عنوان یک مرحله طبیعی از رشد ببینید.

1. عدم توازن رشد مغز:بزرگترین ویژگی مغز نوجوان، رشد نامتوازن بخش‌های مختلف آن است. سیستم لیمبیک، که مرکز هیجانات، لذت و پاداش است، به سرعت رشد کرده و بسیار حساس می‌شود. این همان بخشی است که نوجوان را به سمت هیجان، تجربه‌های جدید و ارتباط با همسالان سوق می‌دهد. در مقابل، قشر پیش‌پیشانی (Prefrontal Cortex)، که مسئول تفکر منطقی، برنامه‌ریزی، کنترل تکانه و تصمیم‌گیری‌های عاقلانه است، بسیار کندتر و تا اواسط دهه بیست زندگی به تکامل خود ادامه می‌دهد. این عدم توازن باعث می‌شود نوجوان در موقعیت‌های هیجانی، به خصوص در حضور دوستانش، تصمیماتی بگیرد که از نظر شما غیرمنطقی است. این پدیده را با دو مفهوم "شناخت داغ" (تصمیم‌گیری تحت تأثیر هیجان) و "شناخت سرد" (تصمیم‌گیری در آرامش و به صورت منطقی) می‌توان توضیح داد. نوجوان شما در حالت "شناخت سرد" به خوبی می‌داند که باید اتاقش را مرتب کند، اما در حالت "شناخت داغ" و با وسوسه بازی آنلاین با دوستان، سیستم پاداش مغزش بر بخش منطقی غلبه می‌کند.
2. هدف تکاملی:این دوره بازسازی، یک "نقص" نیست، بلکه یک مزیت تکاملی است. حساسیت بالای سیستم پاداش، نوجوان را تشویق می‌کند تا از محیط امن خانه خارج شود، ریسک‌های سالم را تجربه کند، استقلال را بیاموزد و جهان بزرگسالان را کشف کند. این یک مرحله ضروری برای تبدیل شدن به یک فرد مستقل و خودکفاست.
3. نقش والدین:در این دوره حساس، نقش شما به عنوان والدین حیاتی است. شما می‌توانید به عنوان "قشر پیش‌پپیشانی کمکی"برای نوجوان خود عمل کنید. به جای قضاوت یا تنبیه، می‌توانید با پرسیدن سوالات راهنما، کمک به ارزیابی گزینه‌ها و تعیین ساختارهای قابل پیش‌بینی، به او در تقویت مهارت‌های تصمیم‌گیری و مسئولیت‌پذیری کمک کنید.

والدینی که هوشمندانه میخواهند در فرزندان خود ایجاد مسئولیت کنند. 
والدینی که مسئولیت پذیرفتن رفتارها و حرف های فرزندانشان برایشان مهم است
والدینی که می خواهند فرزند مستقل و مسئولیت پذیر تربیت کنند