جمعه های روانکاوی: تاب آوری تراژیک در اتاق درمان: درمانگر در زمانه فروپاشی چه می کند؟ رویداد آنلاین

​جمعه ا

گاهی اتاق درمان نیز از زمانه‌ای که در آن نفس می‌کشیم جدا نیست؛ زمانه‌ای آکنده از فروپاشی‌های فردی و جمعی، اضطراب‌های فراگیر و تجربه‌های جدیِ فقدان، بی‌ثباتی و گسست معنا. در چنین شرایطی، درمانگر تنها با رنج مراجع روبه‌رو نیست، بلکه با تراژدی انسانی در صورتی فشرده و عریان مواجه می‌شود. پرسش اینجاست: در لحظه‌هایی که سوژه با امرِ طاقت‌فرسا روبه‌رو می‌شود، جایگاه درمانگر کجاست و «تاب‌آوری» در کار بالینی دقیقاً چه معنایی پیدا می‌کند؟

در این نشست تلاش می‌کنیم مفهوم تاب‌آوری تراژیک را در بستر کار بالینی بررسی کنیم؛ نه به‌عنوان دعوتی ساده به سازگاری، بلکه به‌مثابه توانِ ماندن در مواجهه با امر دشوار، بدون فروکاستن آن. گفت‌وگو بر این متمرکز خواهد بود که درمانگر چگونه می‌تواند در دل تجربه‌های حدیِ رنج، فروپاشی و بی‌معنایی، فضایی برای شنیدن، تحمل کردن و گشودن امکان معنا فراهم کند.

ی روانکاوی: تاب آوری تراژیک در اتاق درمان: درمانگر در زمانه فرواشی چه می کند

تاب‌آوری تراژیک؛ فراتر از سازگاری و بازگشت به تعادل
فروپاشی روانی و جمعی؛ بازتاب زمانه در اتاق درمان
جایگاه درمانگر در مواجهه با رنج حدی، فقدان و بی‌معنایی
ظرفیت تحمل، نگه‌داری روانی و مداخله در وضعیت‌های بحرانی
امکان معنا، سوژه‌مندی و تداوم کار درمانی در زمانه فروپاشی

بازاندیشی مفهوم تاب‌آوری در بستر کار بالینی و فراتر از تلقی‌های ساده‌انگارانه
فهم نسبت میان بحران‌های فردی و شرایط فروپاشیده اجتماعی در تجربه درمانی
تقویت دقت بالینی در مواجهه با رنج‌های حدی، فقدان و گسست معنا
بررسی جایگاه و کارکرد درمانگر در حفظ ظرفیت شنیدن و تحمل کردن در شرایط بحرانی
تأمل بر امکان تداوم فرایند درمان و بازگشایی معنا در مواجهه با وضعیت‌های فروپاشنده

آشنایی با روان‌کاوی و فضای تحلیل